آخرين امضا، طلب حلاليت، ناهار نصفه، بدرقه اي سرد،خداحافظی، آژانس منتظر، نگاه آخر،کاسه آب، ترمينال،اتوبوس و وداع با دیاری که رهايي از آن امروز یک ساله شد! 

     لطف حضور يكي از همشهريان، فرصتي شد تا در نخستين روز نمايشگاه خودرو سري به نمايشگاه بين المللي بزنيم.

     نمايشگاه با اين كه روز اولش رو پشت سر مي ذاشت ولی شلوغ بود طوري كه براي پارك ماشين،  مشكل داشتيم و رفتيم اون آخراي پاركينگ!

     اشتياق مردم برام جالب بود.خيلي ها حتي اطراف ماشين هاي در پيتي مثل پرايد هم حلقه زده بودن و يه جورايي بهشون نگاه مي كردن كه انگار دفعه اولشونه چنين خودروهاي پيشرفته اي (!) رو مي بينن.حالا تصور كنين اين افراد وقتي به پژو، مگان، تويوتا و ... مي رسيدن چي كار مي كردن.

     تماشاي دوربين هاي ديجيتال و از همه بيشتر موبايل هايي كه براي گرفتن تصاويري از اين خودروهاي داخلي و البته با كيفيت (!) به سمت اونا  نشونه مي رفت ديدني بود.

     نماي داخلي، چلو پنجره، لاستيك ها، بدنه و حتي نماي دروني صندوق عقب خوردوها از جمله سوژه هاي جذابشون بود كه با اين دوربين ها شكار مي شد.

     توجه من به احساسات بازديدكنندگان در مواجهه با خودروها بیشتر بود تا تماشاي اين مركب هاي آهنين. واقعا باید گفت طفلک مردمی که بود و نبودشون از صنعت خودروی کشورشون همینه و تازه خیلی هاشون هم بهش نمی رسن!

     در زير شيشه ميز تحريريه دفتر بجنورد چشمم به پندي افتاد از لقمان حکیم كه ساعت ها مرا به خود مشغول كرد.

براي يادآوري آن را جلوي خويش قرار مي دهم تا همواره نگاهم بر آن باشد و راهنمايي بر مسیر پر نشیب و فراز زندگی.

پند لقمان به فرزندش

اي جان پسر:

هزار حكمت آموختم كه از آن ۴۰۰حكمت انتخاب كردم و از آن ۴۰۰ تا ۸ كلمه برگزيدم كه جامع كلمات است:

۲ چيز را هرگز فراموش نكن:

۱- خــدا  ۲- مــرگ

دو چيز را براي هميشه فراموش كن:

۱- خوبي كه به كسي كردي

۲- بدي كه كسي در حق تو كرد

و اما آن 4 كلمه ديگر:

چون به مجلسي وارد شدي، زبـان

چون به سفره اي وارد شدي، شكـم

چون به خانه اي وارد شدي، چشـم

و چون به نماز ايستادي، دل

نگه مي دار  

     مدتيه به بچه هاي دفتر بجنورد قول داده بودم كه سري بهشون بزنم تا اين كه ديروز اين فرصت حاصل شد و از روز تعطيلم براي عمل به وعده استفاده كردم.

     با اين كه تصميم گرفته بودم صبح زود حركت كنم تا زودتر برسم و فرصت بيشتري براي همنشيني با بچه ها داشته باشم ولي ماشين عملا ساعت 7:30 حركت كرد و ساعت 11:30 به دفتر رسيدم.

     از اون جا كه قبلش با بچه ها هماهنگ نكرده بودم تا مزاحم روز تعطيلشون نشم فقط 8-7 نفر از خبرنگاران به اضافه 3-2 نفر از نيروهاي اداري دفتر رو دیدم و يه ساعتي رو مزاحمشون شدم.

     بعد از ظهر آقاي كوهزاد سرپرست دفتر اومد و ساعاتي رو با هم بودیم.از اوضاع دفتر حرف زد و من هم يه سري تجربياتم رو بهش گفتم.با صحبت هاي او تا حدودي دلم گرفت و برخي امور اون جا نگرانم كرد.افسوس خوردم كه ...

     شب شده بود.عقربه ها ساعت 9 رو نشون مي داد و باز هم اين سفرم مثل بقيه سفراي قبلي به بجنورد در دفتر گذشت.حدود ساعت 9:30 بود كه با محسن خان (همون آقاي كوهزاد) زديم بيرون و با موتورسيكلت گشت كوتاهي در خيابون ها داشتیم.بعدش هم بنده خدا با اين كه همسرش مريض و در خونه استراحت داشت ولي همراهي كرد و شام رو با هم بوديم.

     حدود ساعت 10:30 يهو به سرم زد شبي برگردم مشهد.از محسن خواستم كه من رو به يكي از ميدون ها برسونه تا وسيله اي گيرم بياد و برگردم.به چند تا ميدون ها و حتي پليس راه رفتيم تا اين كه ساعت 11 با یه اتوبوس گذري راهي شدم.

     با وجودی كه خسته بودم و به علت بي خوابي هاي شب قبل حسابی خوابم می اومد ولي مرتب مسائل دفتر از جلوي چشمم مي گذشت و ...

     حدود ساعت 3:30 صبح در حالي كه صداي اذون رو مي شنيدم جلوي ميدون استقلال پياده شدم و رفتم سمت خونه.از بد روزگار مستاجر، قلاب پشت در رو انداخته بود.من هم به خاطر این که اون موقع صبح از خواب ناز بیدارشون نکنم برای اولین بار توی عمرم با هر زحمتی بود از در رفتم بالا و ...

     بعد از خوندن نماز هم افکار دفتر و بچه هاش ول کنم نبود تا این که کم کم وقت رفتن به سر کارشد.دوشی گرفتم و پس از صرف صبحونه زدم بیرون.

     توی روزنامه که دیگه حسابی به خاطر بیدار خوابی های ۲ شبه، سنگین شده بودم با خودم گفتم ای بابا مثل اين كه تفريح و استراحت (!) هم به تو نيومده! 

چه خوش شبي است امشب.عبور از رجب و  ورود به شعبان.

خوشحالي فاطمه و علي را مي توان فهمید چرا كه حسينش در راه است .

اما علي را خوشحالي توامیست.تولد فرزندي كه گرچه از فاطمه نيست ولي فاطمه را مادر مي داند و فاطمه نيز او را فرزند.

چه ترديد در نزديكي حسين و عباس كه تولدشان به لحاظ روز نيز چنين قريب يكدگر.

باز هم علي و فاطمه مسرورند از اين كه قائمی از نسلشان مي آيد و مي ماند تا ناطقشان باشد و اقامه کننده عدل و قسط و بازدارنده ظلم.

آري مهدي موعود در نيمه چنين ماهي مبارك مي آيد تا سلسله دار امامت بماند.

و چه خوش است اين ماه بر من سرا پا گناه که از شوق آمدنش صد شكر و سجده بر درگه صاحب هستی به جاي مي آورم و دست نیاز بر آسمان دراز و طلب آن کنم که تا خيري براي خلقش مهیا سازم  این عمر و تجدید خوشی اش نیز برقرار باد.

خدايا اين ماه و همه ماه را بر بندگانت مبارك گردان همان گونه كه مبارك ماهي در پی است و بساط ميهماني در راه.

عیدیم را سلامتی همگان ده و چشمانم را به نور حقیقت روشن.  

    يكي دو شب پيش جشن خونه مطبوعات بود و دست اندركاران مطبوعات دور هم بودن.از اون جايي كه به خاطر حضور در بيرجند 3 سال مي شد كه توي اين جشن غيبت داشتم مصمم بودم امسال هر طوري شده خودمو برسونم.

     راستش اون قدر به خاطر همنشيني با دوستان و بگو و بخندامون سبك شده بودم كه نگو و نپرس.جاتون واقعا خالي بود.

اقراء بسم ربك الذي خلق ...

 بخوان اي پيامبر ...

و اين چنين شد كه حرا شاهد بعثت محمد (ص) به پيامبري و نظاره گر خواندن او بود.

محمدي كه نه سواد خواندن داشت و نه نوشتن!

اين عيد بزرگ بر درك كنندگان بعثت مبارك   

۱۷ مرداد روز خبرنگار بر قلمداران درد آشنا مبارک

     امشب مراسم عروسی یکی از همکاران بود.چه مناسبتی، روز خبرنگار و مراسم عروسی یه خبرنگار!    

     سعی کردم کارم رو زودتر تموم کنم تا بتونم به جشنش برسم. یه ساعت به پایان مراسمش بود که راه افتادم توی تحریریه و از همکاران خواستم چند دقیقه ای وقت بذارن تا به اتفاق بریم و زود برگردیم .به هر کی گفتم بهونه ای آورد تا این که بالاخره من و 2 نفر از همکاران مصمم شدیم با هم بریم.

     در مسیر برگشت توی این فکر بودم که چرا همکاران این قدر نسبت به هم بی تفاوت شدن؟! از اون طرف مراسم تعذیه ظهر رو یادم اومد که به خاطر فوت برادر یکی از همکاران در نمازخونه روزنامه برگزار شده بود و اتفاقا عده زیادی حضور پیدا کرده بودن! قیاس این 2 صحنه کمی جای تعحب داشت!  

     صداي پاش میاد.هر چه نزديك تر مي شه دلم بیشتر مي لرزه. علتش رو خوب مي دونم ولي كاري از دستم بر نمياد.آخه مي دونم امسال هم حق مطلب به درستي ادا نمي شه.مي گين نه، چند روز ديگه  مي بينين.

     این نگرانی براي خودم نیست چون مدت هاست كار رو مثل اون زمونا انجام نمي دم که انتظاري داشته باشم پس اون چه دغدغه اش رو دارم براي همكارانیه كه تازه به اين وادي قدم گذاشتن و بايد يه جورايي بهشون رسيد.

     چند شبه كه فكرم حسابی مشغول ۱۷ مرداده! از قضا، شب گذشته چشمم به سي دي روز خبرنگار 2 سال قبل افتاد و باعث شد كامل نگاهش كنم.مراسمي كه برنامه ريزي هاش از مدت ها قبل توسط ارشاد و مديران جرايد خراسان جنوبي انجام و براي اولين سال و نخستين تجربه به خوبي اجرا شد.

     شبي كه شايد هنوز خاطراتش در اذهان بچه ها مونده باشه.راستش رو بخواین روزنامه خراسان هم واقعا سنگ تموم گذاشت و آبروی خبرنگارانش رو جلوي خونواده هاشون و مدعوين با اهدای لوح تقدیر و سکه خرید.

     يادمه به خاطر حرمتي كه براي بچه هامون گذاشته بوديم از روز بعد، سیل خبرنگاری بود كه سرازیر دفتر می شد و تقاضاي همکاری داشت.اونا از اين كه مسئولانشون در حقشون كم لطفي كرده بودن گله داشتن و البته رشکشون به بچه هاي ما کاملا مشهود! ولي چقدر دوام داشت؟

     امروز عصر يكي از بچه هاي دفتر بیرجند تماس گرفت و از جای خالي (!) برنامه هاي  امسال ابراز نگرای می کرد و مي گفت فكر نمي كنم دیگه هیچ سالی مثل اون سال بشه.البته تصور چنين روزي برام كاملا روشن بود.

     الان هم بهشون حق مي دم كه نگران باشن آخه اونا سال 364 روزشون براي بقيه است و انتظار دارن لااقل اون يك روز، يكي بهشون برسه.نمي دونم چي بگم ولي هنوز 3-2 روز ديگه مونده و شايد قضاوت زود باشه! پس منتظر می مونیم.

     تلفن همراهم زنگ زد شماره برام آشنا نبود ولی کد کاشمر افتاده بود.از اون طرف خودش رو آقای ... از مسئولان حسینیه مهدیه معرفی کرد.

     بعد از احوالپرسی، یادم انداخت که نزدیک نیمه شعبان و سالروز میلاد حضرت مهدی (عج ) است و باید برای جشن برنامه ریزی کنیم.

     منم گفتم پنج شنبه آینده میام کاشمر تا برای برگزاری جشن نشستی داشته باشیم.تلفن رو که قطع کردم رفتم تو فکر که خدایا امسال چه برنامه ای برای پذیرایی آبرومند اون شب داشته باشیم.

     راستش رو بخواین پدرم سال هاست بر اساس نذری، پذیرایی از میهمانان حسینیه مهدیه کاشمر رو در شب جشن بر عهده داره.

     یادمه اون سال هایی که کوچک بودم شب تولد حضرت مهدی (عج) رو خیلی دوست داشتم و از اون جایی که پدرم شیرینی جشن رو از روزها مونده به نیمه شعبان در کارگاه خودش درست می کرد می رفتیم کمکش تا ما هم در ثواب شریک باشیم.

     الان یکی دو ساله که پدرم فعالیت قنادیش رو کم کرده و به نوعی با اصرار ما داره این کار رو جمع می کنه به همین خاطر باید شیرینی مورد نیاز رو از بیرون تهیه کنیم.     

     از طرفی ایشون یکی از مغازه هاش رو وقف مهدیه کاشمر کرده تا در نبودش هم (که انشاا... همیشه زنده باشه) پذیرایی شب جشن تعطیل نشه و با درآمد حاصل از مغازه، این کار تداوم یابد.با لطفی هم که نسبت به من داره در وقف نامه اش من رو به عنوان متولی تعیین کرده و از سال گذشته این کار به من محول شده.

     حالا امسال موندم چی کار کنم و پذیرایی به چه شکلی باشه.در همین جا از دوستانی که طرحی توی ذهنشونه درخواست کمک می کنم تا علاوه بر برگزاری مراسمی آبرومند و شادی آقا امام عصر(ع) در ثوابش شریک باشن.

     روز گذشته ، روز نسبتا پر استرسی رو گذروندم و از طرفي يكي از روزاي خوبم بود.بالاخره بعد از مدت ها پیگیری، موسسه قبول کرد که ۲ نفر از خبرنگاران هر کدوم از دفاتر بجنورد و بیرجند رو قراردادی کنه و نفرات مورد نظر برای انجام مصاحبه اومده بودن مشهد.

     به بچه هاي بجنورد گفته بودم يه ساعت قبل از مصاحبه اين جا باشن تا صحبتي با هم داشته باشيم و اون چه رو که لازم باشه با هم رد و بدل کنیم.

     استرسي كه بچه ها داشتن كاملا مشهود بود طوری که با توجه به علاقه قلبیم بهشون و ترس از این که نتیجه بر خلاف انتظار نشه یه جورایی من هم دچار استرس شدم ولی به روی خودم نیاوردم و سعی كردم به نوعي آرومشون كنم.

     خلاصه ساعت 14 شد و اونا بايد مي رفتن براي مصاحبه.من هم برای راهنمايي و نشون دادن اتاق مدير عامل موسسه، همراهشون رفتم و باز هم به خاطر اين كه بچه ها تا حدودي راحت باشن در اتاق انتظار كنارشون نشستم.

     نفرات بايد يكي يكي مي رقتن و من اول بيرجندي ها رو فرستادم.مصاحبه اون 2 تا كه تموم و نوبت بجنوردي ها شد چشم مهندس احديان به من افتاد و خواست كه من هم با بچه ها برم به اتاقش!

     نمي دونستم چي كار كنم ولي از اون جايي كه احساس كردم شايد حضورم در كنار بچه ها براشون مفيد باشه قبول كردم.

     مصاحبه ها كه تموم شد مهندس چند دقيقه اي من رو نگه داشت و ضمن حال و احوال،خواست كمي از وقتم رو به نوشتن اختصاص بدم. با لطفي كه داشت از نوشته هام قبل از رفتن به بيرجند تعريف كرد و گفت يه جورايي براي مطلب نوشتن وقت بذارم.

     بعدش هم يه كم در مورد بچه هايي كه براي مصاحبه اومده بودن پرسيد و من همون جا تقريبا به نتيجه مصاحبه پي بردم.

    نمی دونم در این روز بزرگ چی بگم؟نگاهی به خود، شخصیت، کار، آبرو، موقعیت و ... خود می ندازم اون موقع تازه به یاد می یارم کی هستم و فرزند کی!

     به وقتی که کودک، دانش آموز، دانشجو، سرباز و بعد اون فردی بیکار بودم و امروز که خبرنگاری جزء هستم.به وقتی که به پشتوانه ای محکم، محکم جلوی هر کسی و کاری می ایستادم و نه خم بر ابرو داشتم و نه دستی بر سینه.

     به غروری که داشتم، دارم و هنوز با منه. چون به سربلندی ام می اندیشم سایه ای می بینم که بر پشت پرده ای دروغین به نام من پنهون مونده.سایه ای به نام پدر که بسیار بسیار بزرگ تر از منه.آری ، نه اون قدر شجاعم و نه اون قدر توانمند که بتونم به تنهایی یدک کش این همه اعتبار و آبرو باشم.

     در این جا من نه منم  بلکه هر چی هستم از اوست که مرا من کرده است.انسانی که سهمم از دو سوم قرن حیاتش با احتساب دوران طفولیت و جهولیتم اندکی بیش از یک چهارم قرن بوده که آن هم نیک و درایت نگذشته.

     آری هر چی دارم از اوست پس غروری که چنین مردونه هدیه ام کرده رو در این خوش روز به پایش می ریزم و با بوسه ای بر دستان لرزانش ،روزش رو نیک و حضورش رو پاس می دارم. پدر، روزت مبارک هماره زنده باشی

     اما در بين همكاراي بجنورد...

     من قبلا هم این نکته رو گفتم که تصور اولیه من از بچه های اون جا این بود که زیاد با مقوله کار خبری آشنا نیستن و شاید برای وقت پر کردن و دور هم بودن می رن دفتر ، ولی بعدش متوجه شدم که چنین نیست و متاسفانه کسی با اونا کار چندانی نکرده تا اصول کار دستشون بیاد.

     با این توضیح به سراغ ادامه مقوله قبل می رم.در دفتر بحنورد بر خلاف اين كه نیروهاشون بيشتر از بيرجنده اما تعداد اون افرادي كه ويژگيشون رو گفتم متاسفانه كمتره.البته اينو كه مي گم نظر و برداشت شخصي منه و چه بسا كه اصلا درست نباشه.

     در بین اين همكارا استعداد و زرنگی (همون زرنگی مورد نظری مورد بحث) یکی شون دقیقا من رو ياد دوستی قديمي و نامدار که در وادی هنر مشغوله مي ندازه که کارشو جدای از توانمندی هایی که داشت برای عرضه و صعود به پله های بالا ازمطبوعات شروع کرد .این جوون بجنوردی جویای نام هنوز در اول راهه و نیاز به كار و تجربه زیاد داره و البته زمينه های رشد در وجودش فراوونه و موج می زنه.

      تعداد دیگشون که البته خیلی کم هستن کار رو دوست دارن ولی باید بیشتر به فکر خودشون باشن و از موقعیتاشون چه برای کار فعلی یا خارج از اون استفاده کنن.

     جالبه بدونین من معمولا بر اساس روش خودم، سخت گیری بيشتري با افرادی که نقاط روشنی در کارشون می بینم دارم به گونه اي كه به خاطر همین سخت گیری هام شايد احساس نوعي بدبيني نسبت به من پيدا می كنن و حتی می خوان يه جورایي از شرم خلاص بشن ولی باز با روش هايی دیگه نگهشون مي دارم و ادامه كار ... تا اين كه به پختگي لازم برسن.

     البته ناگفته نمونه که حضور برخی از همکاران به ظاهر استاد و دلسوز در مقاطعی که با بچه های این ۲ استان کار می کردن باعث پروندن بسیاری از افراد مستعد از جمله همون ۲ نفر نیروی دفتر بیرجند شد که در جای خود قابل تامله!  

     اما در بین همکارای بجنورد ...                                            ادامه داره