امشب،شکاف کعبه تکرار می شود اما این بار در عرش تا عرشیان بر فرش سرای پیامبر (ص) فرود آیند و مقربان درگه باری تعالی، میهمان او و میزبان سلاله پاکش باشند.امشب در غربت محمد(ص)، زنانی پاک دامن چون حوا ، هاجر، مریم و آسیه فرمان می یابند بر بالین اول زن ایمان آورده به دین پیامبر(ص) حاضر شوند تا دستانی پاک، بدن صدیقه (س) را در بدو تولد لمس کنند. فرشتگان مقرب، گرداگرد خدیجه(س) می چرخند تا در این شب تنهایی، همراهش باشند و نوگل شکفته او و محمد(ص) را در آغوش به آب زلال و پاک کوثر استحمام کنند و از عطر بهشت، معطرش سازند.
     امشب،سوم معصوم سلسله عصمت، پای بر زمین خاکی و دنیای فانی می گذارد تا پایانی باشد بر یتیمی پدر.آری،زهرا (س) می آید تا خانه دل پدر بهاری شود و بر او شود مادر.شبی که خدا بر زمین و زمینیانش منت می نهد و هدف از خلقت جهان،پای در ملک می  گذارد.مرضیه (س) می آید تا نه تنها «ام ابیها»، بلکه همسر علی (ع) شود و مادر ۱۱معصوم وامام و الگویی شود در عمری کمتر از ۲ دهه برای همسران و مادران امروز.
     زهرایی که به احترام مقام والایش، پیامبر (ص) از جای برمی خاست و می فرمود: « فاطمه پاره تن من است» در زمان رحلت با وجود اطمینان به انجام تمام و کمال وظایف همسری و مادری، از علی (ع) طلب حلالیت می کند و با استناد به سخن پدر که «زنی بدون رضایت همسر به بهشت نمی رود» از او رضایت می خواهد!
چه الگویی بهتر از فاطمه (س) برای بانوانی که وظیفه خطیر همسری و رسالت مادری برعهده دارند و چه زیبا اسوه ای برای دخترانی که هنوز پا به جایگاه همسر و مادری نگذاشته اند؟با گذشت قرن ها از آن زمان و در این عصر، مروری باید و تاملی بر افکار و رفتار خود و نگاهی بر فاصله ها و شکاف های موجود تا انحرافات ،کشف و رفع و قرابت ها شناخته و تقویت شود.
     بدون شک، گذری بر وظایف همسری و پرداختن به امور مادری در شرایط فعلی و مقایسه با تنها و بهترین الگو خواهد توانست زندگی های امروزی را فاطمه وار و تربیت فرزندان و نسل های آینده را زهراوار سازد و از این رهگذر،طعم شیرین زندگی دنیوی و نوید حلاوت حیات اخروی آن را درک کرد.در این میان دختران نیز با قیاس زندگی و دوران کوتاه جوانی زهرا (س)، مطالعه و درک صحیح آموزه های معنوی،سیره و روش زندگی آن حضرت و سرلوحه قرار دادن آن ها در کنار توکل به خداخواهند توانست آغاز زندگی را به عنوان مهم ترین مرحله دستیابی به جایگاه همسری و سپس مادری فراگیرند.
     شروعی که امروزه به عنوان معضلی پیش روی بیشتر دختران جامعه قرار گرفته و آن ها را در ورود و گذر از پیچ و خم های زندگی دچار تردید و گاه هراس ساخته است.
به طور قطع،وجود چنین منابع ارزشمند و الگوهای بی نظیر،چراغی فرا راه زندگی خواهد بود تا در پرتوی نور و تلاءلو آن ها، بتوان مسیری به دور از کجی و انحراف پیمود و به سرمنزل مقصود رسید.

     دیروز متفاوت تر از هر روز و جمعه ای بود و تفاوتش حتی در طلوع آفتاب و آغازش آشکار.در آدینه انتظار،ایران زودتر از هر روز بیدار شد و خورشید نه از شرق،که از جای جای این سرزمین به ایرانیان سلام گفت و صبح به خیر.عطر همدلی و ایرانی بودن در دوازدهمین جمعه بهار،بهاری تر از هر جمعه فضای کوی و برزن این دیار را معطر ساخت و عرق دینی و ملی مردم نمایان تر شد.جمعه بود و تعطیل اما پرکارتر از هر روز، کار و محل کار همه یکی بود و مهم آمدن بود تا بار وظیفه و مسئولیت بر زمین گذارند و بسپارند امانتشان را به دست امینان.
     دیروز،شاغل و بیکار،بازنشسته و از کارافتاده،استاد و دانشجو،زن و مرد،پیر و جوان را سبقتی بود بر ادای تکلیف و مهر تاییدی بر تداوم پیمودن آرمان ها و آرزوهای انقلابی و ملی.۲۲خرداد،روز سخن گفتن دل ها،حرف زدن قدم ها،فریاد انگشتان و معنای حضور بود.دیروز آغشته شدن انگشتان سبابه به جوهر برای هر فردی افتخار بود،خواه بی سواد و خواه باسواد.آری،آدینه ای به یاد ماندنی با حضوری پرشور و حماسه ای با درایت و تدبیر به دست پرتوان ایرانیان رقم خورد تا دهمین منتخب مردم برای اداره دولت مشخص شود. گرچه ملت، بافهم و شعور خود این رخداد را تاریخی و ماندگار ساخت اما اینک هم او و هم منتخبش در آستانه آزمایش و آزمونی دیگر،قرار دارند.
     آزمونی سخت و حساس که گذر از آن، نیازمند هوشمندی همیشگی و هوشیاری و بیداری دائمی است. دیروز، هر کس وظیفه اش را بدون در نظر گرفتن نتیجه به اتمام رساند و اکنون نیز باید نتیجه را بدون تعصب و سلیقه پذیرا باشد.بی شک،کاندیدای حائز بالاترین رأی،منتخب همه نیست اما باید قبول کرد رئیس جمهور منتخبی است که من،تو و همه باید او را بپذیریم.در مقابل،او نیز منتخب همه نیست اما باید خود را نماینده ملتی بداند که بدو اعتماد کردند و زین پس، ۷۰ و اندی میلیون جمعیت کشور چشم و نگاهشان به اوست و اوست که باید به مشکلات، خواسته ها، انتظارات و دردهای آن ها رسیدگی کند.
     باشد که مردم هوشیار ایران اسلامی با درایت و هوشمندی همیشگی خود،از این آزمون نیز سربلند بیرون آیند و بدون توجه به هیاهو و جنجال های دشمنان قسم خورده که از هیچ مجال و فرصتی برای بهره مندی و دستیابی به نیات و آمال پلیدشان نمی گذرند این مقطع را با صلابت بگذرانند و دگر بار،یاس و ناامیدی را برای بیگانگان،نابخردان و بدخواهان رقم زنند.از امروز،راه و هدف همه که همان رسیدن به ایرانی آباد و آزاد است طی خواهد شد و منتخب مردم باید خود را برای انجام وعده ها،وظایف محوله و تلاش در نیل به اهداف اسلامی،ایرانی و انسانی آماده سازد.

     قلب ها برای خلق حماسه ای دیگر تپیدن گرفته است و ایرانیان برای حضوری متفاوت و مقتدرتر از همیشه لحظه شماری می کنند.ایران،پس از روزها و هفته ها شور و نشاط،امروز سکوت می کند تا فردا روزش،خروش همیشگی خود را بار دیگر به نمایش گذارد.حضوری که تعیین رئیس دهمین دولت جمهوری اسلامی ایران را رقم خواهد زد و مردم می روند تا با فکر،اندیشه،دقت و در نهایت انتخاب بهترین،زمام ۴ سال امور کشورشان را به دستش بسپارند و از آن پس شاهد آن چه باشند که وعده داد و آن چه که از او خواسته و مطالبه کرده اند.آری،ایران اسلامی و ایرانیان غیور،فردا جهان رابه رنگ جوهر انگشتانشان،انگشت به دهان خواهند کرد و ۴۶ میلیون واجد شرایط در دوازدهمین جمعه سال ۸۸،سی امین حضور را برای دهمین انتخاب رئیس جمهور رقم می زنند تا بگویند هستند و این بودن را با حضور در حماسه ای دیگر ثابت کنند.حماسه ای که زمانی به دفاع از میهن اسلامی در مقابل بعثیان انجامید،همه بودند و حضور داشتند و در مقاطعی ۳۰ گانه به انتخابات مختلف منجر شد و همه ایرانیان به دور از قومیت و مذهب به میدان آمدند تا سرود وحدت و یکپارچگی سر دهند.اینک،عقربه های ساعت برای رسیدن به ۲۲ خرداد به تکاپو افتاده است و حماسه آفرینان همیشگی ایران اسلامی،چشم به راه طلوع خورشید روز موعودند.روزی که دگربار آن چه از ارادت و وفاداری،مهر و محبت،دوستی و مودت در دل دارند بر صفحه سفید کاغذ می نگارند و آن را به دست امانت داران خود می سپارند.امروز جنوبی های خون گرم،باختری های غیور،شرق نشینان سخت کوش، مرکزنشینان و شمالی های همیشه در صحنه و پیشاپیش آن ها،نامزدهای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری،پس از روزها تبلیغات،مباحثه،مناظره و... به نشانه قانون گرایی سکوت می کنند تا با آرامشی خاص،فردا را چون دیروزهای گذشته جاودان و ماندگار سازند.

     طنین نافله هایش هنوز هم در کوچه پس کوچه های شهر به گوش می رسد.عطر عصمتش فضا را معطر می سازد و مظلومیتش،هر دلی را منقلب.صدای غلتیدن دانه های تسبیح در دستان او که شب هنگام در پی هر تسبیحی،قطرات اشک را به دور از چشمان بسته امتی ناشکر،از دل شکسته تا دیدگان و سپس در مسیر گونه ها میهمان و همراه می سازد و بغضی که در گلو می ماند تا نترکیدنش،نااهلان را ناامید و ناخشنود کند.
     زمزمه هایش دعایی برای خلق بود و خلایق،تا «الجار» مقدم شود بر «الدار».در این میان تنها دعایش در حق خود که کاش هرگز روا نمی شد،نفرینی بود بر امت جاهل و اجابتش همان،مرگی زودهنگام بود و وصالی پرشوق برای دیدار پدر.
     چه پردرد و غریبانه همه را جز اهل منزل نامحرم خواند تا مشایعت پیکرش،به دور از چشمان بیگانگان باشد و آرامگاهش بی نام و نشان!قرن ها گذشته است و امروز،برکت وجودش بر همگان آشکار و امروزیان،غمگین و داغدار از آن چه با او شد و آن چه او به رو نیاورد.کاش بود یا همزمان بودیم با او تا به یمن درک حضور و وجودش آنچه می شدیم که می خواست و رضای خدا بود اما اینک در نبودش افسوس مان را به شفاعتی دلخوشیم در روز محشر.
     هنوز درختان راست قامت را تاب تحمل شرم برخورد تخته ای از جنس خود با قامت نحیف و رنجور او نیست.تخته ای که دری شده بود برای حفاظت از حریم امامت و حجابی بر نامحرمان اما وسیله ای شد تا پهلویش به کین میخ دشمنان و نابخردان شکافته شود.دل رنجور و قامت خمیده ای که در کمتر از ۲دهه حیات،به کبودی تازیانه منحرفان منقش شد،تا نقشی از سیاه دلی سنگ دلان و عداوت آشکارگونه دشمنان برجای ماند.
     کاش پدر نمی رفت یا زودتر از دختر،تن به هجرت نمی داد.کاش بود تا دوست نماها را می دید و بیشتر می شناخت.کاش می ماند و اگر می خواست برود زهرا نیز با او هم سفر می شد.اما چه آرام می شود امشب.شبی که دگر بار ملک الموت شرم انجام وظیفه دارد.فرشته ای که حرمت فاطمه(س)او را از ورود به منزل پیامبر و قبض روح نبی(ص)بازداشت اینک باید بر بالین زهرا(س)حاضر شود،حال آن که دختر پیامبر(ص)را دعا و شتابی است بر رفتن و حال وقت اجابت است از سوی خدا.
     آری،چه آرام می شود امشب با وداع دنیای خاکی و شوق وصال پدر و به اوج می رسد این شادمانی آن هنگام که دستان نبی(ص)ازخاک برمی آید و او چون مروارید،از علی(ع) به پدر تحویل می شود تا در کنار نبی و آغوش او جای و آرام گیرد.
     و چنین است که راحت می شود و عروج می کند تا در منزلگاه موعود اتراق کند و در این میان چه ناامید آنانی که نمی خواستند نسلی از محمد(ص)باقی ماند حال آن که نایبان نبوت در قامت امامت از او برجای ماندند تا فاطمه(س) مصداقی باشد بر «انا اعطیناک الکوثر،فصل لربک وانحر،ان شانئک هوالابتر».

     سفرهای استانی و برگزاری جلسات هیئت دولت در استان ها را می توان از جمله ابتکارات دولت نهم دانست که در کمتر از ۴ سال فعالیت آن اتفاق افتاد و نتیجه اش انجام ۶۰ سفر و ۱۲ هزار مصوبه بود.حضور رئیس قوه مجریه و وزیران در مراکز شهرستان های کشور که طی دور اول سفرهای استانی هیئت دولت اتفاق افتاد، حکایت از توجه خاص مسئولان نظام و علاقه مندی به درک و لمس واقعی مشکلات مردم دارد تا بتوانند به پشتوانه آن و با آشنایی بیشتر با خواسته ها و نیازهای مردم،حل و فصل آن ها را سرلوحه کار خود قرار دهند.
     بی شک این فرصت در دولت نهم فراهم شد و دولت‌مردان در جریان دور اول سفرهای استانی، یکایک شهرستان ها را مقصد قرار دادند تا بتوانند تصمیماتی بر اساس نیاز و خواسته های هر منطقه اتخاذ کنند و نتیجه آن مصوباتی بود که به گفته معاون اول رئیس جمهور تعدادشان به ۱۲ هزار مورد رسید.مردم کشورمان نیز در این رهگذر از حضور رئیس جمهور و اعضای کابینه اش در جمع خود و نزدیکی و صمیمیت حاصل از آن شعفی مضاعف داشتند و فرصتی برای بیان دغدغه ها یافتند که آن را می توان نقطه امید و قوتی دانست که تا حدود زیادی محقق شد.
     دور دوم سفرهای استانی هیئت دولت نیز در حالی شروع شد که با توجه به فاصله نه چندان طولانی آن با دور قبل،اجرای برخی مصوبات هنوز بر روی کاغذ مانده و تعدادی نیز روند اجرایی به خود گرفته بود.بنابر این آن چه در کنار پرداختن به موارد و تصمیمات جدید،ضرورت داشت سرعت بخشیدن به مصوبات دور اول سفرهای استانی و رفع موانع آن دسته از طرح هایی بود که در زمان تصویب،پیش بینی نمی شد یا با نگاهی خوش بینانه به آن ها نگریسته شده بود.
     گرچه در این میان ارائه راهکار توسط کارشناسان،مسئولان استان ها و نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی با نگاه ویژه دولت برای رفع موانع و عملی شدن اجرای چنین طرح هایی ممزوج شد اما پی گیری و پرداختن به آن ها باید به عنوان مقوله ای مهم در اجرایی شدن مصوبات تداوم داشته باشد.اما در این میان آن چه مورد بحث و حتی دغدغه بسیاری از کارشناسان و مردم است لزوم پی گیری مصوبات هیئت دولت در مناطق مختلف کشور است که به منظور تسریع در پیشرفت هر استان و رفع مشکلات موجود صورت گرفت و باعث شد توقع و امید مردم برای سرعت بخشیدن به کارها، ارائه خدمات بیشتر و از همه مهمتر،نظارت بر اجرای دقیق طرح ها،پیشنهادها و مصوبات این سفرها افزایش یابد.
     بی شک از این پس مردم چشم انتظار هستند تا همان گونه که اجرایی شدن بسیاری از تصمیماتی که در کوتاه مدت قابلیت انجام داشت را شاهد بودند، اجرا و اتمام آن دسته از طرح های بزرگ و زیربنایی که تصویری از آن ها را در اذهان خود ترسیم کرده اند را نیز ببینند و از طرفی این،یعنی همان گفته رئیس جمهور که «تصویب طرح،فقط 5 درصد کار است و 95 درصد آن مربوط به بعد از تصویب است که باید توسط مدیران به عنوان موتور محرک دولت در استان ها اجرا شود.»